Vanuit een aantal ontwikkelingspsychologische modellen, werd gesteld dat de ontwikkeling eindigde bij de volwassenheid. Het denken in termen van ontwikkelingspsychologische fasen stond voorop. Wie van de klassieke fasen afweek, of wie daarin achterstand op liep, had hulp nodig. De levenslooppsychologie stelt dat de ontwikkeling niet eindig is. Gedurende alle fasen in het leven blijven we veranderen en ontwikkelen. Ondertussen is dit de meer gangbare manier van denken over ontwikkeling.

Dit neemt niet weg dat dit gedachtengoed niet altijd is doorgedrongen in de praktijk. We blijven voor leerlingen het onderwijs nog steeds organiseren, gericht op fasen. Voor leraren zorgt het niet zien van deze evolutie in de latere levensjaren ervoor dat we over oudere leraren denken in functie van wat ze niet (meer) kunnen en wordt het gesprek daarover richting compenserende maatregelen geduwd.

Vanuit de levenslooppsychologie zien we ontwikkeling als het organiseren van lagere orde vaardigheden in hogere orde vaardigheden. We erkennen dat dit deels een zelfsturend proces is dat niet eindigt. Dit inzicht leidt ertoe dat we zowel voor leerlingen als leraren diverse wegen moeten aanbieden om te leren en om te werken.